Ubilo Dunna

Description

ప్రేమకథ కాదు

ఇది ప్రేమకథ కాదు. కనీసం కాలక్షేపం కోసం చదువుకునేరకం పుస్తకమూ కాదు. ఒక ప్రయోజనాన్ని సాధించే దృష్టితో రచన చేయాలనే వాళ్ళున్నారు. సామాన్యంగా ప్రతి రచయితా ఏదోవొక ప్రయోజనాన్ని సాధించే ఉద్దేశంతోనే రాస్తూంటాడు. ఈ నవలలో నేను మరింత ఎక్కువగా ప్రయోజనం కోసం రాశానని విమర్శకులు అనక మానరు. నేను వొప్పుకోకా తప్పుడు, ప్రత్యేకంగా, నాకు ఇందులో ప్రస్తావించిన మోస్తరు ప్రభుత్వమంటే మక్కువా లేదు. మంటా లేదు. ఒక పార్టీమీద అభిమానమూ లేదు, మరో పార్టీ అంటే అసహ్యమూ లేదు, ఈ ప్రభుత్వాలూ, పార్టీలూ అన్నీ ఆలోచించిచూస్తే మన శ్రేయస్సు కోసం ఏర్పడినవే. అయితే నా బాధల్లా ఈ తరంవాళ్ళు ఒక కొత్తవొత్తిడిలో నిస్సహాయంగా నలిగిపోతున్నారని. ఆ వొత్తిడిని గురించి నేను వివరించి చెప్పగలిగిన స్థితిలో లేను. ఆ వొత్తిడిలో ఇప్పటి వ్యవస్థలన్నీ చేరివున్నాయి. మనలో ఒకరకం స్తబ్ధత ప్రవేశించింది. మన ముందు తరం వాళ్ళకి లేని కొన్ని సమస్యలు మనల్ని ఎదుర్కొంటున్నాయి. వీటిని పరిష్కరించుకోలేక కొందరు విపరీతమైన కష్టనష్టాలకు గురి అవుతున్నారు. మరికొందరు సోమరితనాన్ని పెంచుకుంటున్నారు. ఇంకా కొందరు క్రమశిక్షణ తప్పి చరిస్తున్నారు. ఈ యుగంలో మిగతాదేశాల్లోలాగా, నవతరంలో ఉండాల్సినంత ఉత్సాహం లేదు. ఏ మాత్రం కూడా స్వశక్తిమీద నమ్మకమూ, ధైర్యమూ లేకపోతున్నాయి.

నేటి ప్రపంచం పోటీలతో పరుగిడుతోంది. పోటీలో గెలిచినవాడే చక్కటి జీవితానికి అర్హుడవుతున్నాడు. మిగితావాళ్ళు దిగాలు పడిపోతున్నారు. తమకీ ప్రపంచంలో తాము వూహించుకున్న స్థానం దొరకడం లేదు. దీనికి బాధ్యులెవరు? ఈ పరిస్థితిని ఎవరు చక్కచేయాలి? ఈ విధానాన్ని ఎలా మార్చాలి? రకరకాల ఆలోచనలు. మన కసిని తీర్చుకోవాలంటే ఒకే వొక్క లోకువయిన సంస్థ కనిపిస్తుంది. మనం ఎన్నుకున్న ప్రభుత్వం దానిని తిట్టి, విమర్శించి, దిగజార్చి, తృప్తిపడుతున్నాం.

నేను ఈ నవల ద్వారా చేయ సంకల్పించిన ప్రబోధం యువతరాన్ని జూలు దులుపుకుని, గర్జించమని కాదు. భావి భారతవీరులు మీరంతా అనే ప్రభుత్వం ఇచ్చే బహుమతికోసం నేను అరిచే అరుపు కాదు ఇది. మన నవభారత నిర్మాత, తను ప్రధానమంత్రి 1 అయిన వెంటనే ఒక మహానాటకకర్త దగ్గరికి వెళ్ళి - స్వామీ! మీ రచనలవల్ల ఉత్తేజితుడయిన వాణ్ణి నేను. నేను మీ పుస్తకాలు చదివి జీర్ణించుకున్న సామ్యవాదతత్వాన్ని నా దేశపరిపాలనలో ప్రతిఫలించేలా చేస్తాను - అని గురుదక్షిణ పలికాడుట. అలా నేను, కాబోయే ప్రధానమంత్రుల, భావి భారతనేతల జీవితాల్ని ప్రభావితం చేయాలన్న తలంపుతో వ్రాసినది కూడా కాదు ఇది. నా సమకాలీన యువతరం పడుతున్న బాధలకి ఇదొక కన్నీటి బొట్టు,..................

ప్రేమకథ కాదు ఇది ప్రేమకథ కాదు. కనీసం కాలక్షేపం కోసం చదువుకునేరకం పుస్తకమూ కాదు. ఒక ప్రయోజనాన్ని సాధించే దృష్టితో రచన చేయాలనే వాళ్ళున్నారు. సామాన్యంగా ప్రతి రచయితా ఏదోవొక ప్రయోజనాన్ని సాధించే ఉద్దేశంతోనే రాస్తూంటాడు. ఈ నవలలో నేను మరింత ఎక్కువగా ప్రయోజనం కోసం రాశానని విమర్శకులు అనక మానరు. నేను వొప్పుకోకా తప్పుడు, ప్రత్యేకంగా, నాకు ఇందులో ప్రస్తావించిన మోస్తరు ప్రభుత్వమంటే మక్కువా లేదు. మంటా లేదు. ఒక పార్టీమీద అభిమానమూ లేదు, మరో పార్టీ అంటే అసహ్యమూ లేదు, ఈ ప్రభుత్వాలూ, పార్టీలూ అన్నీ ఆలోచించిచూస్తే మన శ్రేయస్సు కోసం ఏర్పడినవే. అయితే నా బాధల్లా ఈ తరంవాళ్ళు ఒక కొత్తవొత్తిడిలో నిస్సహాయంగా నలిగిపోతున్నారని. ఆ వొత్తిడిని గురించి నేను వివరించి చెప్పగలిగిన స్థితిలో లేను. ఆ వొత్తిడిలో ఇప్పటి వ్యవస్థలన్నీ చేరివున్నాయి. మనలో ఒకరకం స్తబ్ధత ప్రవేశించింది. మన ముందు తరం వాళ్ళకి లేని కొన్ని సమస్యలు మనల్ని ఎదుర్కొంటున్నాయి. వీటిని పరిష్కరించుకోలేక కొందరు విపరీతమైన కష్టనష్టాలకు గురి అవుతున్నారు. మరికొందరు సోమరితనాన్ని పెంచుకుంటున్నారు. ఇంకా కొందరు క్రమశిక్షణ తప్పి చరిస్తున్నారు. ఈ యుగంలో మిగతాదేశాల్లోలాగా, నవతరంలో ఉండాల్సినంత ఉత్సాహం లేదు. ఏ మాత్రం కూడా స్వశక్తిమీద నమ్మకమూ, ధైర్యమూ లేకపోతున్నాయి. నేటి ప్రపంచం పోటీలతో పరుగిడుతోంది. పోటీలో గెలిచినవాడే చక్కటి జీవితానికి అర్హుడవుతున్నాడు. మిగితావాళ్ళు దిగాలు పడిపోతున్నారు. తమకీ ప్రపంచంలో తాము వూహించుకున్న స్థానం దొరకడం లేదు. దీనికి బాధ్యులెవరు? ఈ పరిస్థితిని ఎవరు చక్కచేయాలి? ఈ విధానాన్ని ఎలా మార్చాలి? రకరకాల ఆలోచనలు. మన కసిని తీర్చుకోవాలంటే ఒకే వొక్క లోకువయిన సంస్థ కనిపిస్తుంది. మనం ఎన్నుకున్న ప్రభుత్వం దానిని తిట్టి, విమర్శించి, దిగజార్చి, తృప్తిపడుతున్నాం. నేను ఈ నవల ద్వారా చేయ సంకల్పించిన ప్రబోధం యువతరాన్ని జూలు దులుపుకుని, గర్జించమని కాదు. భావి భారతవీరులు మీరంతా అనే ప్రభుత్వం ఇచ్చే బహుమతికోసం నేను అరిచే అరుపు కాదు ఇది. మన నవభారత నిర్మాత, తను ప్రధానమంత్రి 1 అయిన వెంటనే ఒక మహానాటకకర్త దగ్గరికి వెళ్ళి - స్వామీ! మీ రచనలవల్ల ఉత్తేజితుడయిన వాణ్ణి నేను. నేను మీ పుస్తకాలు చదివి జీర్ణించుకున్న సామ్యవాదతత్వాన్ని నా దేశపరిపాలనలో ప్రతిఫలించేలా చేస్తాను - అని గురుదక్షిణ పలికాడుట. అలా నేను, కాబోయే ప్రధానమంత్రుల, భావి భారతనేతల జీవితాల్ని ప్రభావితం చేయాలన్న తలంపుతో వ్రాసినది కూడా కాదు ఇది. నా సమకాలీన యువతరం పడుతున్న బాధలకి ఇదొక కన్నీటి బొట్టు,..................