Sowbagya ( Jiddu Krishnamurthy )

Description

వినడం

'ఏకాగ్రత' అంటే ఒకే విషయంపై దృష్టి నిలపడం లేదా ఒక విషయాన్ని వినడం, అప్పుడు ఇతరమైన వాటిని వినడం, చూడటం జరగదు. అట్లాంటి 'ఏకాగ్రత'తో నిమిత్తం లేకుండా నిశ్శబ్దంగా, నిర్మలంగా మనం ఒకచోట కూచుంటే మనసు స్వచ్ఛంగా వుంటుంది. అప్పుడు మనం అన్నీ వినగలం, దగ్గర నించీ వస్తున్న ధ్వనుల్ని, దూరం నుంచీ వస్తున్న శబ్దాల్నీ కూడా వినగలం. మనసు అన్ని మార్గాల్లో నిరాటంకంగా సంచరించే దశ అది. మనసు ఏమాత్రం శ్రమించకుండా సహజంగా తన పని నిర్వర్తించే పరిస్థితి అప్పుడుంటుంది, అంతరాంతరాలలో అగాధ సౌందర్యం అప్పుడే వుదయిస్తుంది.

మనం ఏదైనా ఎట్లా వింటాం?

మన బాధలు, ఆనందాలు, కాంక్షలు, కష్టాలు వాటిలో కలిసిపోయిన మనసుతో వింటాం. ఆ తెరలగుండా వింటే మన బాధల్ని మనమే వింటున్నట్లుంటుంది. వింటున్నట్లు కాదు. మన బాధల్ని మనమే వింటాం. అట్లా కాకుండా వినడం అంటూ ఒకటుంటుందా? అన్న ప్రశ్నమనసులో మెదులుతుంది.. ప్రతీదాన్ని వినడం అన్నది ఎంత ముఖ్యం! వీధిలో కలకలాన్ని, ఆకాశంలో తిరిగే పక్షుల అరుపుల్ని. కారు హారన్లని, అవిశ్రాంత సముద్ర స్వరాన్ని, భర్త అరుపుల్ని, భార్య ఏడుపుని, పసి పిల్లల కేరింతల్ని, స్నేహితుడి పలకరింతని వినడం ఎంత ముఖ్యం.!

మనం వినడంలో మన కోరికలు ముందుకు దూసుకురాకుండా వుంటే వినడమంటూ వుంటుంది. ఆ తెరల్ని పక్కకు తొలగిస్తేనే వినడమంటూ వుంటుంది.

వినడమన్నది గొప్ప కళ, అందులో అందం, అవగాహన వున్నాయి. మనం సాధారణంగా మన దృష్టితో, అంటే మనం ఏర్పరచుకున్న దృష్టితో, మన అంచనాలతో దేన్నయినా వింటాం. ఇట్లాంటి దృక్కోణాలు లేకుండా, అభిప్రాయాలతో నిమిత్తం లేకుండా సాదాసీదాగా, సామాన్యంగా వినడం మనకు చేతకాదు, ఎదుటి వాళ్ళు చెప్పే దాన్ని లేదా ఎక్కడినించో వచ్చే శబ్దాల్ని వినడానికి మన ఆలోచనలు, అభిప్రాయాలు, నిర్ణయాలు అడ్డుతగులుతూ వుంటాయి.

వినాలంటే మనసులో నిర్మలత్వం వుండాలి. మనసంతా స్వేచ్ఛ నిండి వుండాలి. నిర్బంధాలు లేని, కట్టుబాట్లు లేని, గాఢమైన ఆసక్తి వుండాలి.........................

వినడం 'ఏకాగ్రత' అంటే ఒకే విషయంపై దృష్టి నిలపడం లేదా ఒక విషయాన్ని వినడం, అప్పుడు ఇతరమైన వాటిని వినడం, చూడటం జరగదు. అట్లాంటి 'ఏకాగ్రత'తో నిమిత్తం లేకుండా నిశ్శబ్దంగా, నిర్మలంగా మనం ఒకచోట కూచుంటే మనసు స్వచ్ఛంగా వుంటుంది. అప్పుడు మనం అన్నీ వినగలం, దగ్గర నించీ వస్తున్న ధ్వనుల్ని, దూరం నుంచీ వస్తున్న శబ్దాల్నీ కూడా వినగలం. మనసు అన్ని మార్గాల్లో నిరాటంకంగా సంచరించే దశ అది. మనసు ఏమాత్రం శ్రమించకుండా సహజంగా తన పని నిర్వర్తించే పరిస్థితి అప్పుడుంటుంది, అంతరాంతరాలలో అగాధ సౌందర్యం అప్పుడే వుదయిస్తుంది. మనం ఏదైనా ఎట్లా వింటాం? మన బాధలు, ఆనందాలు, కాంక్షలు, కష్టాలు వాటిలో కలిసిపోయిన మనసుతో వింటాం. ఆ తెరలగుండా వింటే మన బాధల్ని మనమే వింటున్నట్లుంటుంది. వింటున్నట్లు కాదు. మన బాధల్ని మనమే వింటాం. అట్లా కాకుండా వినడం అంటూ ఒకటుంటుందా? అన్న ప్రశ్నమనసులో మెదులుతుంది.. ప్రతీదాన్ని వినడం అన్నది ఎంత ముఖ్యం! వీధిలో కలకలాన్ని, ఆకాశంలో తిరిగే పక్షుల అరుపుల్ని. కారు హారన్లని, అవిశ్రాంత సముద్ర స్వరాన్ని, భర్త అరుపుల్ని, భార్య ఏడుపుని, పసి పిల్లల కేరింతల్ని, స్నేహితుడి పలకరింతని వినడం ఎంత ముఖ్యం.! మనం వినడంలో మన కోరికలు ముందుకు దూసుకురాకుండా వుంటే వినడమంటూ వుంటుంది. ఆ తెరల్ని పక్కకు తొలగిస్తేనే వినడమంటూ వుంటుంది. వినడమన్నది గొప్ప కళ, అందులో అందం, అవగాహన వున్నాయి. మనం సాధారణంగా మన దృష్టితో, అంటే మనం ఏర్పరచుకున్న దృష్టితో, మన అంచనాలతో దేన్నయినా వింటాం. ఇట్లాంటి దృక్కోణాలు లేకుండా, అభిప్రాయాలతో నిమిత్తం లేకుండా సాదాసీదాగా, సామాన్యంగా వినడం మనకు చేతకాదు, ఎదుటి వాళ్ళు చెప్పే దాన్ని లేదా ఎక్కడినించో వచ్చే శబ్దాల్ని వినడానికి మన ఆలోచనలు, అభిప్రాయాలు, నిర్ణయాలు అడ్డుతగులుతూ వుంటాయి. వినాలంటే మనసులో నిర్మలత్వం వుండాలి. మనసంతా స్వేచ్ఛ నిండి వుండాలి. నిర్బంధాలు లేని, కట్టుబాట్లు లేని, గాఢమైన ఆసక్తి వుండాలి.........................